برای نبردهای امروز و آینده باید بحث کنیم، درس بگیریم و سازماندهی کنیم!
در شرایطی که نظام بربرِ سرمایهداری فشار روزافزونی بر زندگی طبقهٔ کارگر و اقشار فرودست جامعه وارد میکند، رجوع آگاهانه به تاریخ مبارزات طبقهٔ کارگر ضروری است. درسهای تاریخی گذشته صرفاً روایتهایی از گذشته نیستند، بلکه مجموعهای از تجربهها و راهکارها هستند که میتوانند مسیر مبارزهٔ امروز را روشن کنند. شناخت این تجربهها به ما کمک میکند از تکرار اشتباهات پیشین پرهیز کنیم و شیوههای مؤثر مبارزه و سازماندهی را دوباره به کار بگیریم.
آگاهی طبقاتی در انزوا شکل نمیگیرد؛ بلکه در دل مبارزهٔ طبقاتی و از خلال گفتگو، تبادل نظر و تصمیمگیری جمعی پدید میآید. هر جا که حضور داریم، محل کار، محله، خیابان، اعتصاب، تظاهرات و حتی فضای مجازی، میتواند به فضایی برای بحث، آموزش و سازماندهی بدل شود. در همین فضاها است که میتوان دربارهٔ راههای مبارزهٔ مستقل و چگونگی شکلدهی و تقویت نیروی جمعی اندیشید و گفتگو کرد.
سازماندهی مستقل به معنای سپردن سرنوشت مبارزه به دست خودِ کارگران است. این نوع سازماندهی بر تصمیمگیری جمعی، شفاف و از پایین استوار است. مجامع عمومی، کمیتههای اعتصاب و نهادهای منتخب مبارزه میتوانند ابزارهایی مؤثر برای هماهنگی اعتراضات، گسترش جنبش و جلوگیری از دخالت یا مصادرهٔ مبارزات باشند. از دل این ساختارها است که اعتراضات پراکنده میتوانند به جنبشی هماهنگ، آگاهانه و قدرتمند تبدیل شوند.
قدرت واقعی طبقهٔ کارگر در اتحاد و آگاهی جمعی آن نهفته است. زمانی که کارگران خود رهبری مبارزه را به دست میگیرند، جنبش نیرومندتر، گستردهتر و مؤثرتر میشود. آینده را کسی از پیش آماده نمیکند، این آینده با همبستگی، سازماندهی مستقل و تداوم مبارزه ساخته میشود. ادامهٔ این تلاشها میتواند زمینهساز تغییر واقعی در شرایط زندگی و کار و ساختن آیندهای بدون توحش سرمایه داری باشد.
زنده باد مبارزۀ مستقل پرولتری!
هیچ نجات بخشی در کار نیست، رهایی کارگران، کار خودِ کارگران است!
صدای انترناسیونالیستی
۸ دی ۱۴۰۴
